فريدون جيراني سه شنبه شب ها سر گرم به زايش كشاندن روايتي در هم و پر از مغلطه ي به اصطلاح روشنفكري زير نام مرگ تدريجي يک روياست.روايتي كه همچون ديگر روايت ها رسالتي غير از ارايه ي تصاوير ويتريني و غير واقعي از زن ايراني ندارند.زني كه هيچگاه ميانه نيست. يا زن زن است یا یک مرد اخته.
هرچند داستان سرايي جيراني هنوز به پايان نرسيده تا داوري راستيني از آن بدست آورد اما همين چندفصل نشان از يك صف بندي سياه و سفيد دارد.گويا نسل جديد نويسندگان زن چندان به مذاق برخي خوش نيامده است و با اين شعبده در صدد رونماياندن پشت پرده هاي زن نويسنده بر آمده اند.
(مارال عظيمي ) نماد زنان نويسنده در ايران است كه اتفاقي شهرتكي بهم ميزنند و به مدد گفتگو با راديو هاي بيگانه فروش كتاب هايشان تضمين مي شود و دست آخر بساط روشنفكري منفردشان را لاي چارقد ننه بزرگ پيچيده و مي روند تا ادبيات مهاجر را نيز به قلم تجربه بيازمايند.
كاريكاتور مضحكي كه از زنان نويسنده و حلقه هاي فكري در اين مجموعه پخش مي شود نه تنها ادعا نامه اي عليه زنان نويسنده بلكه عليه كل جريان روشنفكري ايراني است كه تنها در سيگارمشروب و بي بند و باري و ...خلاصه مي شود.
مارال شباهت زيادي به منيرو رواني پور دارد .زني كه مي نويسد همسرش ناشر است و بنام با راديو هاي بيگانه هم گفتگو ها ي بسياري دارد و ...
گو نه ا ي هجو ادبيات مهاجر . اما در اين ميان از فلسفه ي شكل گيري ادبيات مهاجر پرسشی نمی شود .چاپ فخر داستان نويسي معاصر ايران درفضاي ادبيات مهاجر بود .
بوف كور در غربت غير فيزيكي نوشته شدو در غربت فيزيكي چاپ .چه اتفاقي موجب مي شود كه نويسنده ي ايراني قلم اش را لا ي كفن اش بگذارد ؟ چه پيش آمدي آوارگي را به خانه نگهداري برتري مي بخشد؟
براي اين پزسش ها پاسخي نيست چون كه آن يگانه كلام آزادي در ميانه نيست
تنها در اختيار اناني است كه بكوبند و خراش دهند حتا اگر شده چهره ي ساكن جزيره ي سرگرداني و سوگوار سووشون را زرين دادور كه آهنگ نامش نام سيمين دانشو ر را به ياد مي آورد كيست كه اينگونه در عكس جلال مي نشند و محو مي شود؟
مردهاي اين مجموعه حامد يزدان پناه و جلال آل احمد( به روايت كارگردان)هويت مارال عظيمي و زرين دادور را معنايي بيرون از خود مي بخشند.وزنان ديگريي هستند كه تنها به محرك هاي بيروني پاسخ مي دهند پوچ وتو خالي.
