| تبليغات | X |
خواسته های غریزی گاه آنقدر عقب می نشینند که انگار می کنی نیستند . باید که کلنجار رفت و سر کله زد تا از پستوی فراموشی خود خواسته ی مصنوعی بیرون بیاید وآنجا ست که یکهو می بینی چقدر بزرگ است و چه طورتوده وار در کنجی از زندگی ات لانه کرده و ذ ره ذ ره رشد کرده وتو را کاسته. به چشم نمی آید مثل پارچه ی ابریشمی است که حتا اگر ده متر هم باشد وقتی مچاله شود به اندازه یک مشت هم جا نمی گیرد این خواسته های بسته و مچاله هم وقتی که باز شوند کل وجود آدم را می گیرند.
